Lazy Day :*ll 23.07.54
posted on 23 Jul 2011 19:03 by yoonhyukหลังจากเน็ตหอกลับมาใช้ได้ซะที (ไปทำสาย LAN ห้องขาด อย่างไม่ได้ตั้งใจ = =")
ก็กลับมาเล่นคอมอย่างเมามัน !! ลืมวันลืมคืน
วันเสาร์แบบนี้ต้องนอนตีพุง ดูซี่รี่ย์ อ่านนิยาย เที่ยว ให้คลายเครียด
แต่ว่า กลับมาต้องมากังวลนิด ๆ โดดงานคณะจ้าาา :((
นิสัยไม่ดีเอาซะเลยเรา แต่ก็ไม่ทันล่ะมั้งที่จะไป = =
*ส้มตำอุดร* ร้านส้มตำที่เพื่อนพาไปกินวันนี้ .. อร่อยดีนะ :))
ที่ร้านสวยมากก บรรยากาศดีสุด ๆ มีน้ำตกเทียม มีต้นไม้รายล้อมม ลมเย็น ๆ(ถึงแม้จะมาจากกพัดลมด้วยก็เถอะ)
สวรรค์ *o*
แต่ไปกินบ่อย ๆ ก็จะจนเอานะเนี่ยยย
แต่ถึงจะแพงยังไง ถึงจะอยู่ซอยลึกขนาดไหน รถก็จอดเต็มหน้าร้านน คนแน่นร้านไปหมด
จากที่เป็นคนไม่ชอบทานส้มตำ กลายเป็นว่า อยากกินบ่อย ๆ
อาจเนื่องมาจาก รูมเมทที่รัก เป็นคนอีสานที่ชอบกินส้มตำมากกก
เมื่อหลายวันที่ผ่านมา เริ่มฝึกงานครั้งแรกในชีวิต
นี่ปีสองรึเนี่ย??
แต่ก็ตื่นเต้นแทบบ้าา คิดในใจจะเอาอะไรไปฝึกงาน ไปช่วยคนไข้หนอเรา -_-a
แต่ผ่านมาสองครั้งแล้วว ผ่านไปด้วยดี :))
ค่อย ๆเรียนรู้ ค่อย ๆฝึกฝน ถึงแม้จะยังไม่เก่งเท่าใคร ๆ แต่ก็พยายามเสมอ ;)
ก็ รัก ที่จะเป็น *นักกายภาพบำบัด* แล้วนี่เนอะ ;))
อาทิตย์ก่อน ๆ ตายไปกับการสอบและกิจกรรม
เริ่มต้นจากการ *รับน้องขึ้นดอย* ประเพณีสำคัญของ มช.
จริงอยู่ที่ขึ้นปีสองแล้ว แต่ก็ยังต้องเดินขึ้นดอยอยู่ดี
ก่อนขึ้น .. มองยอดดอยแล้วได้แต่คิด ตรูจะเดินขึ้นไหวมั้ยน้ออ มันสูงจังเลยแฮะ T^T
แต่ว่า .. สปิริตในอกมันมีเยอะไปหน่อยย รู้ตัวอีกที อ้าวว อยู่ตีนบันไดวัดพระธาตุดอยสุเทพแล้วเร๊อะ!!
มันพิสูจน์ถึง ความพยายาม มีหลายครั้งที่ก้าวแทบไม่ไหว แต่ก็ต้องเดิน เพราะไม่อยากขึ้นรถ
มันพิสูจน์ถึง เพื่อน คนที่ยืนคอยตอนฉันเดินช้าที่สุด คนที่ลากแขนฉัน ตอนฉันบอกไม่ไหวแล้ว
คนที่หยุดให้เรานั่งพัก คนที่ยื่นพัดมาให้ตอนเราร้อน คนที่ยื่นกระดาษทิชชู่ให้ตอนเราเหงื่อออก
บลา บลา บลา ..
ถึงแม้จะมีไม่กี่คนที่ทำแบบนั้นให้เรา
แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ฉันเสียใจ เพราะเพื่อนที่ดีมีหนึ่งดีกว่าเพื่อนมีร้อยแต่คอยริษยา จริงมั้ย??
*โค้งสปิริต* ที่เราชอบพูดผิดเป็น *โค้งสติวปิด* โค้งสุดท้ายก่อนถึงพระธาตุ(โค้งที่มีป้ายใหญ่ ๆ)
เป็นธรรมเนียมของแต่ละคณะ ที่ต้องบูม ! ก่อนขึ้นดอย
ปีนี้ฉันและผองเพื่อนวิ่งขึ้นไปข้างบนก่อนเพื่อจะดูบูมอย่างเต็มตา ^^
แต่ว่า ... ฝนลงห่าใหญ่!!! มาแบบกระหน่ำไม่รู้ตัว วิ่งหาร่มหาเสื้อกันฝนอย่างวุ่นวาย
ด้านล่าง น้อง ๆ ปีหนึ่งยืนตากฝนแบบไม่หวั่นเกรง(มันไม่มีที่หลบสักที่)
ฉันยอมตากฝนเพื่อเห็นน้องชัด ๆ ไม่นานเสียงบูมก็เริ่มขึ้น เพียงแค่มันดังสู้เสียงฝนไม่ได้
ข้างบนที่ฉันยืนอยู่ ทั้งเพื่อน ๆ พี่ ๆ ที่ยืนดูน้องปีหนึ่ง ต่างช่วยกันส่งเสียงบูมช่วยน้อง
และไม่นาน น้องๆ ก็เริ่มวิ่งขึ้นโค้งสปิริต ธงคณะวิ่งนำทำให้ฉันขนลุกเกรียววว
ตามด้วยป้ายคณะ และน้อง ๆ ที่พากันวิ่งขึ้นมาโดยมีพี่ๆ เพือ่น ๆ ดึงมือช่วยกันฉุดขึ้นมา
เหมือนวิ่งต้านน้ำ เพราะกระแสน้ำที่ลงมาแรงมากกก เรียกว่าวิ่งกับที่เลยล่ะ
ปีที่แล้วแล้วฉันวิ่งได้แค่ครึ่งทางเพราะฉันมีโรคประจำตัว แต่ก็พยายามเดินเองจนถึงพระธาตุ
มันตะขิดตะขวงอยู่ในใจตลอดเวลา เวลาน้องถามความรู้สึกตอนวิ่งขึ้น
เพราะตัวฉันเอง ไม่อาจตอบได้ :(
ปีนี้ฉันจึงดึงน้องวิ่ง ช่วยน้อง ดันน้องให้ถึงจุดหมายที่เราตั้งไว้ !! :))
แล้วมันก็ผ่านไป..
อีกวันหลังจากรับน้องขึ้นดอย มาต่อด้วยสอบ กายวิภาคศาสตร์พื้นฐาน
จริงอยู่ที่ฉันผ่าอาจารย์ใหญ่ไปแล้วตอนปีหนึ่ง
แต่ตอนนี้ ฉันเหมือนมาเรียนชีวะอีกครั้ง เพราะมันลึกระดับเซลล์!!
ณ ตอนนี้ คะแนนยังไม่ออกเลยย T^T ลุ้นระทึก!!
พอเปิดเรียนวันจันทร์ ก็เริ่มอ่าน สรีรวิทยา วิชาหินของเทอมนี้
เพราะฉันต้องสอบในอีกสีวันต่อไป
มันผ่านมาแล้วอาทิตย์กว่า แต่อาจารย์ก็ยังไม่ประกาศผลสอบให้ มันลุ้นอีกแล้วว T^T
อีกหนึ่งสัปดาห์คือการสอบมิทเทอม ที่วิชาสอบติดกันสี่วัน !!
สูดหายใจเต็มปอด แล้วก้มหน้าก้มตาอ่าน!!
ถึงแม้ .. จะอ่านไปได้สิบกว่าหน้าเองก็เหอะ = =*
หยุดเรื่องสอบไว้ดีกว่า ก่อนจะคลั่งจริงจัง!
วันขี้เกียจแบบนี้ เจอน็อคด้วย ผื่น!! เต็มคอ (มันมาเมื่อกี้)
ตกใจตัวเองตอนดูกระจก แดงรุกลามน่ากลัว แต่ที่เศร้าใจสุด รุมเมท ซึ่ง เป็นพยาบาลประจำเมเจอร์
ที่มีกล่องยาเบ่อเริ่มไว้ดูแลน้องตอนทำกิจกรรม แต่ไม่มียาแก้คัน
เพราะอยู่อีกกล่องที่เพือนคนอื่น!!!
ทำไมชีวิตฉันมัน ซวยยังงี้ ;'(
- - - - - - - -- - - - - --
มีคนเคยบอกฉันว่า "แกล้งน้ำเขียวน่ะสนุกสุดเลยล่ะ :))"
ฉันสมควรจะดีใจมั้ยน้ออ -_-a
เอาเหอะ !! แกล้งด้วยความรักล่ะกันนะ!! :3
คำถามที่สงสัยใคร่รู้ ??
อะไรที่บ่งบอกว่า เขา ชอบ เรา?
มันเป็นความสงสัยที่คาใจมานานแสนนาน o.o*a
.
.
.
.
*ll บอกกับฉันสักนิดได้ไหม ว่าเธอก็คิดอยู่หน่อยหน่อย ว่าเธอก็แอบชอบฉันไม่ใช่น้อย ให้ใจฉันได้ชื่นฉ่ำ เมื่อเฝ้าคอย เฝ้าคอยให้เธอหันมา ll*
