Title : [SF] JeaLouS [WonHyuk fIc]
posted on 19 May 2008 13:31 by yoonhyuk
Title : [SF] JeaLouS [WonHyuk fIc]
Rate : /(--" )\/( "--)\/(--" )\/( "--)\
Author : YOon_hYuK
Author Note : **อ้างอิงจากคลิปถ่ายแบบโฆษณาของ NII สมัย Super Junior-T**(ฮยอกพูดแบบนั้นจริง ๆ นะตอนถ่ายแบบอ่ะ -*-)...โปรดใช้วิจารณาญาณในการอ่าน เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น มิได้จะสร้างความเสียหายแก่ใครทั้งสิ้น
สวัสดีครับเพื่อน ๆ ผมลีฮยอกแจคนเดิมเองครับ ^___^
วันนี้ผมกับเพื่อน ๆ อีก 7 คนมาถ่ายแบบของ NII ครับ ที่นี่สนุกมาก ๆ เลยล่ะ พวกเราต่างแอ็คท่ากันอย่างเมามันเลยล่ะครับ
จนมาถึงฉากที่ใส่เสื้อสกีนคำว่า "Friend" นี่สิครับที่ทำให้ผมเจ็บปวดไม่น้อย
"ซีเฮ" คำนี้ผมสะกดขึ้นใจเลยล่ะ ทั้งซีวอนกับทงเฮกำลังแอ็คท่าถ่ายแบบกันอยู่สองคน
ที่จริงผมก็ไม่ได้อยากใส่ใจเค้าหรอกครับ ถ้า...ซีวอนไม่ได้เป็นแฟนกับผม
"ดูนายสองคนแบบนี้แล้ว รู้มั้ยชั้นคิดอะไร?" ผมนึกบ้าอะไรไม่รู้ที่พูดขึ้นมา ทั้ง ๆ ที่ผมไม่ควรพูดมันออกมาเลย
"พวกนายสองคนทำอะไรน่ะ พวกนายดูเหมือนไม่สนิทกันเลย" พี่PD พูดขึ้นมา
ยังเรียกว่าไม่สนิทอีกเหรอครับ?? ทั้งเล่น ทั้งกอดกันแบบนั้นน่ะ -*-
รู้มั้ยว่าซีวอนตอบว่ายังไง...
"จริง ๆ แล้วคู่ที่สนิทกันน่ะ คือพวกเรา ที่ไม่สนิทน่ะ โน่น อึนฮยอก"
ผมอึ้งไปสักพักก่อนจะพูด
"จะยังไงก็ช่างเถอะ แต่นายทั้งสองคนเว้นที่ให้ชั้นเดี๋ยวนึ้นะ" ผมพูดเหมือนสั่งแต่ทั้งสองคนก็ยังนิ่งเฉย
ไม่สนใจที่ผมพูดเท่าไหร่
"เว้นที่ให้ชั้นสิ" ผมพูดอีกครั้ง แต่ทั้งคู่กลับกอดกันให้ผมเห็นอีก
"ซีวอน ด้านซ้ายของนายน่ะ" ผมพูดครั้งที่สามแล้วนะ (หมายเหตุ : ด้านซ้ายของซีวอนมีทงเฮอยู่ในอ้อมกอด)
ผมหงุดหงิดขึ้นทันที
"ซีวอน...นายจะเว้นที่ข้าง ๆ นายให้ฉันบ้างไม่ได้เหรอ??" ผมเหนื่อยที่จะสั่งเขาแล้ว ผมจึงใช้คำหวานเข้าล่อ(??)
แต่ทั้งคู่ก็ยังไม่สนใจผมอยู่ดี ผมท้อที่จะต้องขอร้องเรื่องแบบนี้แล้ว
"ฮ่า ๆ พวกนายดูเหมาะสมกันดีนะ" ผมพูดออกมาเหมือนประชด ทั้ง ๆ ที่ผมพูดมันออกมาจากใจ
ซีวอนกับทงเฮ...เหมือนเจ้าชายผู้สง่ากับเจ้าหญิงที่แสนน่ารัก ช่างเหมาะสมกันเสียนี่
มันคงเทียบไม่ได้ถ้าเป็นไก่น้อยอย่างผมแทน...ไม่มีเจ้าชายองค์ไหนคู่กับไก่น้อยได้หรอก
"ขอให้มีความสุขนะ" ผมทำร้ายจิตใจตัวเองอีกครั้ง
"ถ้านายสองคนมีความสุข ชั้นก็มีความสุข"....สุขที่เห็นคนที่เรารักมีความสุขไง...
ทั้งทงเฮที่เป็นเพื่อนสนิทผมและซีวอนที่เป็น...เอ่อ...แฟนผม ผมรักเค้าทั้งคู่ แต่มันก็ไม่ผิดนี่ที่เค้าสองคนจะรักกัน
"ซีวอน พูดอะไรหน่อยสิ" ผมยังตั้งความหวังไว้อีกว่าซีวอนจะหันมาสนใจผม แต่เปล่าหรอก...
"ทงเฮ! ทงเฮ!" ผมเรียกเพื่อนสนิทผมแทน แต่ก็ไม่ได้สนใจผมเลย
...มันคงเป็นโลกของเขาสองคนไปแล้ว...โลกที่ไม่มีผมอยู่ด้วย...
ผมจะอ้าปากพูดทำร้ายจิตใจตัวเองต่อ แต่ว่าพี่ชินดงกลับมาขัดซะนี่
"เงียบไปเลย! เงียบ เงียบ" พี่ชินดงว่าก่อนจะเดินไปด้านหลัง
นั่นสินะผมควรจะเงียบได้แล้วล่ะ...
ผมทำเป็นไม่สนใจเค้าสองคนอีกต่อไป ผมมานั่งดูซองมินเล่นมวยปล้ำกับพี่ชินดงแทน
ถึงผมจะหัวเราะออกมา แต่ในใจของผมกำลังร้องไห้!!
ช่วงเวลาที่ถ่ายรวม ซีวอนกับทงเฮเป็นต้องยืนใกล้กันตลอด ไม่ก็สบตากัน
กว่าจะผ่านช่วงเวลานั้นมาได้ก็หลายชั่วโมงกว่างานจะเสร็จ ผมภาวนาให้งานเสร็จเร็ว ๆ เพราะผมอาจร้องไห้ออกมาได้
++1 ทุ่ม++
ฮ้า~! ในที่สุดงานก็เสร็จซะที ผมรีบกลับมาที่บ้านอย่างรวดเร็ว ผมคงอยู่เลี้ยงฉลองต่อไม่ได้หรอก ผมให้เหตุผลไปว่าผมปวดหัว อยากพักผ่อน
ที่จริงผมน่ะจะกลับไปที่บ้านพ่อแม่ต่างหาก!!
ผมใช้ช่วงเวลาที่ทุกคนกำลังยุ่งอยู่รีบออกมาจากสตูดิโอ และมุ่งตรงกลับบ้านพักของSJ เพื่อเอาเสื้อผ้า
พรุ่งนี้ผมต้องกลับมาทำงานอีกผมไม่อยากนอนที่นี่ แค่นอนที่บ้านคืนเดียวก็ยังดี ดีกว่าต้องมาทนเห็นภาพบาดตาบาดใจผม
.
.
.
กว่าจะถึงบ้านพ่อแม่ก็เกือบเที่ยงคืนแล้วล่ะครับ แม่สวดผมนิดหน่อยที่มาไม่ได้บอกกล่าว ผมฟังแม่เทศน์สักพักก่อนจะเดินมาที่ห้องตัวเอง
ผมนอนนึกเรื่องเก่า ๆ ในห้องนอนผม
ทุกคืน...ซีวอนจะต้องนอนกอดผม
ทุกคืน...ซีวอนจะพูดว่า"ฝันดีนะ"
ทุกคืน...ซีวอนต้องจูบหน้าผากผม
แต่คืนนี้...ผมกลับต้องนอนอย่างเดียวดาย
ช่วงนี้ผมกับซีวอนไม่ค่อยได้คุยกัน เพราะผมต้องทำโปรเจค Super Junior T ที่ไม่มีทั้งซีวอนและทงเฮ
ก็ไม่แปลกที่ทั้งคู่จะสนิทกัน
จู่ ๆ น้ำตาผมก็ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว ผมทรมานชะมัด...มันเจ็บไปหมดทั้งใจ
ก๊อก ๆๆๆ
"ฮยอกแจ...เพื่อนมาน่ะลูก" เสียงแม่ผมเคาะประตูเรียก ผมลุกขึ้นไปเปิดประตู
ก็สงสัยอยู่ว่าใครเพราะนี่มันจะตีสองอยู่แล้ว
"...ซีวอน" ผมพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นหน้าคนที่มา ผมอยากจะปิดประตูใส่หน้าแต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อแม่ผมก็อยู่ด้วย
"นอนกับฮยอกแจแล้วกันนะ...แม่ไปล่ะ" แม่ผมหันไปบอกซีวอนก่อนจะเดินออกไป
ผมกับเขามองหน้ากันอยู่พัก
"ใจคอจะไม่ให้ชั้นเข้าห้องเลยเหรอฮยอกแจ" ซีวอนเอ่ยปากถามผม ผมจึงเดินเข้ามาในห้องโดยมีซีวอนตามหลังมาติด ๆ
กริ๊ก~
ประตูห้องถูกล็อคด้วยฝีมือซีวอน
"นายมาที่นี่ทำไม?" ผมเปิดฉากถามทันที
"แล้วนายมาที่นี่ทำไม?" ซีวอนกลับย้อนถามผม
"ชั้นถามนายก่อนนะ!!" ผมขึ้นเสียงเพราะความโกรธ
"นายจะขึ้นเสียงทำไมฮยอกแจ ชั้นมาที่นี่เพราะชั้นมาหานาย"
"ไม่จำเป็น" ผมยักไหล่อย่างไม่สนใจ
หมับ~ ตัวของผมถูกดึงไปกอดหน้าตาเฉย ซีวอนซุกหน้าลงกับไหล่ผม
"ทำไมพูดแบบนี้หืม? ฮยอกแจที่น่ารักของชั้นหายไปไหนล่ะ"เขาว่า ผมผลักเขาออกทันที
"ไม่มีหรอก ฮอยกแจที่น่ารักน่ะ มีแต่ทงเฮที่น่ารักของนายเท่านั้นล่ะซีวอน" ผมยิ้มเย็นให้เขา
"พูดเรื่องอะไร??" เขาทำหน้าไม่รู้เรื่อง เฮอะ~ ที่ตอนทำไม่คิด -*-
"นายนอนตรงนี้แล้วกัน เดี๋ยวชั้นจะไปนอนกับน้องสาว" ผมพูดก่อนจะเดินออกไป แต่ถูกคว้าแขนไว้ก่อน
"ถ้ายังพูดไม่รู้เรื่อง นายก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น" เขาว่า
"ไม่รู้เรื่อง?? คนที่ไม่รู้เรื่องน่าจะเป็นชั้นมากกว่านะซีวอน นายกับทงเฮแอบคบกันมานานเท่าไหร่แล้วล่ะ?"
"ชั้นกับทงเฮ??...นายจะบ้าเหรอ??" เขาพูดอย่างตกใจ
"ไม่บ้าหรอก...ทำไมนายไม่บอกชั้นล่ะซีวอน ว่านายจะคบกับเขา ทำไมนายไม่บอกว่านายอึดอัดที่จะอยู่กับชั้น ทำไมนายต้องทำอย่างนั้นต่อหน้าชั้น
ถ้านายบอกชั้นดี ๆ ชั้นก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ" ผมพูดทั้งน้ำตา ซีวอนดูจะตกใจ
"นายหมายถึงเรื่อง...ถ่ายแบบเหรอ??" ซีวอนถามผม
"ชั้นไม่รู้หรอกนะว่าช่วงที่ชั้นไม่อยู่ พวกนายทำอะไรกันบ้าง ชั้นมันก็งี้แหละ มองโลกในแง่ร้ายเสมอล่ะ"
"นายหึงชั้นรึไง?" รอยยิ้มมุมปากจากซีวอนมองมาที่ผม
"จะให้ชั้นตอบว่าอะไรดีล่ะซีวอน ชั้นมีสิทธิ์ที่จะพูดว่าหึงนายด้วยเหรอ??" ผมยิ้มเย็น ๆ อีกรอบ
"มีสิ นายมีสิทธิ์ในตัวชั้นเสมอ" เขาพูดขึ้นด้วยสายตาจริงจัง
"มีสิทธิ์?? สิทธิ์ในความเป็นแฟนที่ไม่เคยมีความสำคัญงั้นสิ? เฮอะ~น่าตลก" ผมพูดเยาะ ๆ
"ฮยอกแจ...ชั้นจะบอกนายไว้ตรงนี้เลยนะ ชั้น-ไม่-เคย-คิด-กับ-ทง-เฮ-แบบ-คนรัก คนที่ชั้นรักมีแค่นายคนเดียว เท่านั้น!"
"นายจะให้ชั้นเชื่อได้ยังไงซีวอน นายไม่สนใจชั้นซักนิด นายไม่แคร์เลยด้วยว่าชั้นจะรู้สึกยังไง นายรู้มั้ยว่าชั้นเสียใจแค่ไหน
นายหักหน้าชั้น นายไม่สนใจชั้น ฮึก...จะให้ชั้นเชื่อได้ยังไงว่า นายรักชั้นน่ะ" ผมพูดไปน้ำตาอาบแก้มไป
"..." ซีวอนก้มหน้าลง
"นายก็รู้ว่าช่วงนี้ทั้งชั้นและนายต่างก็ยุ่งด้วยกันทั้งคู่ หน้าก็แทบไม่ได้เจอ...แล้วนายยังมาทำร้ายจิตใจชั้นแบบนี้อีกเหรอ?"
"..." ซีวอนยังก้มหน้าต่อไป
"ชั้นว่าเราห่างกันสักพักดีมั้ยซีวอน ให้ทั้งชั้นและนายทบทวนความรู้สึกตัวเอง"
"แต่ว่า...." ซีวอนทำท่าจะแย้งแต่ผมก็ขัดขึ้นซะก่อน
"มันเป็นผลดีสำหรับนายเองนะซีวอน นายจะได้ทบทวนว่าสิ่งที่นายบอกว่ารักชั้นน่ะมันมาจากใจนายจริง ๆ รึเปล่า?" ผมพูดก่อนจะเดินออกจากห้องนอนไป
ผมนอนไม่หลับทั้งคืน ผมออกมานอนห้องนั่งเล่นของบ้าน ผมไม่รู้ว่าซีวอนจะเป็นไงบ้าง แต่ผมอยากขอเวลาเพื่อทบทวนตัวเองซักพัก
ผมเชื่อว่าเมื่อถึงวันที่เราพร้อม ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง...
ตอนเช้าผมรีบออกมาก่อนซีวอน แต่ผมก็ไม่ลืมปลุกเขาก่อนออกมา...เขาทำให้ผมอดห่วงไม่ได้
วันนี้ผมมีงานตอนบ่าย ก็ดี...จะได้พักผ่อนซะหน่อย เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยนี่หน่า
.
.
.
++บ้านเอสเจ++
"ฮยอกแจ ทานข้าวหน่อยมั้ย??"จานข้าวผัดปักกิ่งของพี่ฮันคยองยื่นมาตรงหน้าผม
"ไม่ล่ะครับ พี่ทานเถอะ ผมไม่หิว" ผมปฏิเสธ
"แล้วตอนเช้านายทานข้าวไปรึยัง?" พี่ฮันคยองถามต่อ
"ยังครับ" ผมตอบตามความจริง
"งั้นนายก็ทานเข้าไปซะ หรือว่าต้องให้ชั้นป้อน" พี่ฮันคยองยัดจานข้าวผัดใส่มือผมแล้วทำหน้าดุ
"แต่ว่า..." ผมจะขัดแต่เห็นสายตาแล้วยอมทานดีกว่า T^T
"ดีมาก...นายนี่น่ารักจริง ๆ เลย" พี่ฮันคยองขยี้หัวผมจนฟูก่อนจะเดินหายลับออกไป
"เฮ้อ~!" ผมวางจานข้าวผัดลงกับโต๊ะตรงหน้า ผมคิดดีแล้วเหรอที่พูดแบบนั้นกับซีวอนน่ะ
"ฮยอกแจ~" เสียงโหยหวนดังขึ้น
"คะ...ครับ" พี่ฮันคยองนั่นเอง ผมรีบตักข้าวขึ้นมาทานทันที
"นายมีปัญหาอะไรรึเปล่า?? ปรึกษากับพี่ก็ได้ นายจะได้ไม่อึดอัด" พี่ฮันคยองสังเกตความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นของผมได้
"ก็ไม่มีอะไรหรอกครับ" ผมยิ้มเหย ๆ ไปให้
"เรื่องซีวอนอีกล่ะสิ" พี่ฮันว่า
"..." ผมไม่ตอบได้แต่ตักข้าวเข้าปาก
"ชั้นไม่รู้หรอกนะว่านายผิดใจอะไรกับซีวอนมัน...แต่ว่า ความเชื่อใจนะสำคัญสำหรับการเป็นคนรักกันนะ
เรื่องบางเรื่องที่เราเห็นนะ ที่จริงอาจจะไม่ใช่อย่างที่เราเห็นก็ได้นะ" พี่ฮันว่ายิ้ม ๆ
จริงสินะ ผมไม่เชื่อใจซีวอน ความระแวงมันเกิดขึ้นภายในใจของผม ทั้ง ๆ ที่จริงมันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นก็ได้นี่
ผมนี่แย่จริง ๆ -*-
"ขอบคุณครับพี่ฮัน ผมรักพี่จัง" ผมยิ้ม
"เอาไปบอกไอ่ซีวอนโน้น แต่พี่ว่า นายเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่านะฮยอกแจ" พี่ฮันขยี้หัวผมอย่างเอ็นดูอีกรอบ
"เฮ้อ~ แต่ผมเพิ่งบอกซีวอนไปว่าเราควรห่างกันสักพักนี่ครับ" ผมว่าอย่างเศร้า ๆ
"...ไม่จำเป็นแล้วล่ะฮยอกแจ" ไม่ใช่เสียงพี่ฮัน แต่เป็นเสียงซีวอน
"ซีวอน..." ผมหันไปด้านหลัง ซีวอนยืนยิ้มเห็นลักยิ้มอยู่ด้านหลัง พี่ฮันยิ้มให้เราทั้งคู่ก่อนจะเดินออกไป
ส่วนซีวอนกลับเดินมานั่งข้าง ๆ ผมแทน
"ฮยอกแจ...ชั้นขอโทษ" คำที่หลุดจากปากซีวอน ทำให้ผมร้องไห้ออกมา
"ฮึก...ชั้นก็ต้องขอโทษนายเหมือนกัน...ที่ระแวงไม่เข้าเรื่อง" ผมว่า
"ชั้นรู้...ว่านายหึงชั้น" ซีวอนว่ายิ้ม ๆ แล้วเช็ดน้ำตาให้ผม
"คนบ้า..." ผมก้มหน้างุด ๆ
"สรุปว่าเราไม่ต้องห่างกันแล้วใช่มั้ย??" ซีวอนถามผมอย่างมีความหวัง
"อืม.." ผมพยักหน้าหงึกหงัก ซีวอนคว้าผมไปกอดทันที
"ชั้นคิดถึงนายมากเลยนะฮยอกแจ คิดถึงหน้าผากนาย" ซีวอนก้มมาาจุ๊บหน้าผากผม
"คิดถึงแก้มเนียนใส" แล้วก็ลามมาที่แก้ม
"คิดถึงริมฝีปากน่าจูบ" ริมฝีปากของเราประกบกัน ต่างคนต่างแลกความหวานให้กันอย่างไม่รู้จักอิ่ม
"คิดถึงซอกคอหอม ๆ " เมื่อถอนจูบมาแล้วก็ไหลไปที่ซอกคอผม
"คิดถึงหน้าอก...อั๊ก" ก่อนที่มันจะลวนลามผมไปมากกว่านี้ผมก็ผลักเขาออกทันที
"พอเลย ๆ อยู่กับนายเปลืองตัวจริง ๆ " ผมว่าพลางทำแก้มป่องพองลม )-3-(
"อย่าคิดมากสิฮยอกแจ...นายรังเกียจชั้นรึไง?" ซีวอนทำหน้างอน เห็นแล้วอยากถีบมากกว่า -*-
"เปล่านะ!" ผมปฏิเสธ
"ไม่จริงหรอก นายน่ะรังเกียจชั้น ไม่อยากอยู่ใกล้ ๆ ชั้น ไม่อยากจูบกับชั้น ไม่อยาก...อุ๊บส์" ผมรำคาญซีวอนเต็มแก่
เลยจูบปิดปากไปเลย ก๊าก ๆๆ ผมเหมือนเมะชะมัด ซีวอนดูจะอึ้งนิด ๆ แต่ไม่นานเค้าก็กลายเป็นฝ่ายรุกผมแทน
จูบ...ที่อ่อนโยน
จูบ...ที่บ่งบอกว่ารัก
จูบ...ที่บ่งบอกว่าเสน่หา
เฮ้อ~ ผมมีความสุขจริง ๆ o>___ .
.
.
"แล้วคุณล่ะ?? มีความสุขรึยัง??"
.
.
.
~EnD~
